"31 yaşındayım, 8 yaşında zihinsel ve bedensel engelli bir oğlum var. Oğlum doğduktan 9-10 ay sonra yani durumun değişmeyeceğini gördükten sonra eşim çekip gitti. Önce Kazakistan'a gitti iş kuracağım diye şimdi Rusya'ya geçmiş. Bilmiyorum pek görüşmüyoruz. Çok çok az haber alıyoruz zaten. Artık eşim demek de, oğlumun babası demek de istemiyorum ama ne diyeceğimi bilemiyorum.... Okumaya Devam et →
"Doğma büyüme Boğazlıyım. Beykoz’da geçti ömrümün yarısı. Sonra işte çocuklarla beraber muhit değiştirdik. 87 yaşındayım. Pek çıkmıyorum evden artık. Bugün saçlarımı boyatmaya çıktım. Hiç niyetim yoktu aslında bu şehitler, virüs falan hiç tad bırakmadı. Bi de insan yaşlılıkta daha duygusal oluyor. Çok ağladım televizyon başında cenazeleri gördükçe. Ama küçük oğlum dün uğradı yemin verdirdi bana... Okumaya Devam et →
"Ben Orduluyum ama sık geliyorum İstanbul'a. Çocuklarım, torunlarım hep burada. Her biri bir köşede. O yüzden ben geldim mi Esenyurt'ta, Çekmeköy'de, Beylikdüzü'nde, Tuzla'da, Mecidiyeköy'ünde canım nerede isterse orada kalıyorum. Kiminde 10 gün, kiminde 5 gün, öyle. İlk İstanbul'a gelişim askerlik zamanıydı. Birliğimiz Yıldız'daydı. Ben o zaman ilk geliyorum ya İstanbul'a, dedim o zaman " ne... Okumaya Devam et →
"Üç senedir Türkiye'deyim. 1 sene Bursa'da çocuk baktım, sonra İstanbul'a geldim. Bahçeşehir'de, Silivri'de, Tuzla'da, Etiler'de çalıştım. Türkmenim, 63 yaşındayım. Benim aileden çok var burada. Kız kardeşim, iki abim, dört yeğenim burada. Bizde geçim çok zor. O yüzden buradayız. Decamber'da gidecektim olmadı şimdi April'e yeğenimin düğünü var ama virüs çıktı. Uçmuyormuş uçaklar bizim oraya. Bizde maaşlar... Okumaya Devam et →
"Benim oğlum öldü. Bir sene, 20 gün oldu. Hala inanamıyorum. Sabah uyanıyorum birden aklıma geliyor, sesli sesli "benim oğlum öldü" diyorum yatağa çöküyorum. Tarifsiz bir acı. 36 yaşındaydı ama benim bebeğimdi. Şimdi şehit haberlerini duyuyorum ya, içim yeniden yanıyor. Su gibi, lav ateşini ağzımın içinden doğru döküyorlar sanki. 33 diye verdi haberler ya işte aynı... Okumaya Devam et →
"Ayrılık bence en zor olan şey hayatta. Belki 25 yaşında ne biliyorsun diyeceksin ama bildiğim kadarıyla öyle yani. Maddiyat falan da önemli ama, onu gene bir şekilde moralin falan yerindeyse düzeltirsin. Ben işte kız arkadaşımdan ayrıldım 8 ay önce atlatamadım daha. Her sabah kalkıyorum bugün nasıl geçecek onsuz diyorum. Burada da değil yani dünyanın öbür... Okumaya Devam et →
"Benim hem kalbimde stent var, hem de kolitim var. O yüzden bu corona virüs olaylarından asabım çok bozuk. Çok tehlikeli yani. Sonu ölüm bunun. O bakımdan da şu anda çok üzüntülüyüm. Çünkü bi şeyin ucunu tutuyorum diğer taraf boşa çıkıyor. Şöyle oldu mesela; apartman bodrumunda yeni doğum yapmış bir anne kedi vardı. Üç yavrusuyla beraber... Okumaya Devam et →
"38 yaşındayım. 4 yaşında bir kızım var. Kızım annesiyle yaşıyor. O, 2 yaşındayken daha çok maddi sorunlardan diyelim olmadı, ayrıldık. Bir fabrikada muhasebe biriminde çalışıyorum. Aldığım para asgari ücretin biraz üstünde. Türkiye’de yaşayan pek çok insan gibi benim sorunum da geçinememek. Bundan aşağı yukarı bi 1 yıl öncesine kadar falan bunun benim sorunum olduğunu, aşmanın... Okumaya Devam et →
"Benim çok şükür derdim yok. Çünkü ben hep azı çok sayarım. Neyim yok demem hiç, hep neyim var derim. O yüzden kimsenin bi şeyini kıskanmam ama kıskanç insandan da korkarım. Var böyleleri. Benim mesela bir tanıdığım var bana geldi mi başım zonklamaya başlar. Hep nazar değdirir çünkü. Aaaa bu yeni mi? Aaa sıklamenin ne güzel... Okumaya Devam et →
"44 yaşındayım, işsizim. 10 gün önce annemi defnettik. Ben 10 gündür işte bunu kuruyorum kafamda. Sakatlık, cimrilik ne bileyim zenginlik falan nasıl varsa gariplik diye bi şey de var. Anam garip öldü. Ben de öyleyim. Ama en çok koyan ne biliyor musun? İnsanı en acıtan şey. Kardeşinin söyledikleri. Orada daha camii avlusunda bana " bana... Okumaya Devam et →
YEDİTEPE'DEN PORTRELER 