“ İnsan bir yaştan sonra kendine ait bir gelecek düşünmeyi bırakıyor. Evlatlarınız belirliyor ileriyi. Benim için de oğlum mevzubahis hep. Ne yaptı? Ne yapacak? Öyle şeyler. 78 yaşındayım zaten ne olabilir ki başka. Ama üzüyor beni. 40 yaşına gelecek yakında, amiyane tabirle daha bir baltaya sap olamadı. Hep bir hayal peşinde. Aklı beş karış havada.... Okumaya Devam et →
“ Ne İstanbul’dan ne de yaşadığım hayattan memnunum. Tek hissettiğim şey umutsuzluk, yorgunluk. Geleceğe dair hayal kurabilmek bile zaman isteyen bir şey, bu yüzden bir hayalim yok. 22 yaşındayım. Bir cafe zincirinde haftanın altı günü, yaklaşık 11 saat, asgari ücretle çalışıyorum. Haftada bir gün izinliyim onda da 20 yaşındaki serebral palsili kardeşimin banyosudur, bakımıdır, evin... Okumaya Devam et →
“ Ben, aklî muvazenesini yitirmemiş bir insanın kendi iradesiyle İstanbul’da oturabileceğine inanmam. Bir mecburiyet hasıl olmuştur mutlaka. Bana kalsa çoktan Ekincik’e gitmiştim. Tripleks yazlığım var orada. Isınma sorununu çözdün mü paşalar gibi yaşarsın. Ama oğlanın okuluydu, sporuydu derken buraya çakıldık kaldık. Daha 10. Sınıfta. Kızım kendini kurtaralı çok oldu ama oğlanı daha adam edemedik. 17... Okumaya Devam et →
“ Yeniden dünyaya gelecek olsam erkek olarak gelmek isterdim. Bu toplumda yaşayacaksam bunu isterdim. Üç kızım var. Allah herkesin evladını bağışlasın ama keşke onlar da erkek olsaymış diyorum. Niye? Çünkü; şöyle bir bakın genç, yaşlı bütün kadınların sırtı, beli bükük, kamburu çıkık. Yük taşımaktan işte. Gençlerinki belki şimdi belli değil ama onlarınki de ileride çıkacak.... Okumaya Devam et →
“İstanbul’dan gitmek küçük bir hedef bana kalırsa. Ben aşağı yukarı 40 senedir bu ülkeden gitmek istiyorum. Ama pilim bitik. Bir gram enerjim yok, ne gitmek için, ne de başka bir yerde, yeni bir hayat kurmak için. 12 Eylül darbesinden beri de bu ülke için düşündüğüm budur yani. Benim jenerasyonumu, işte, kimdir onlar? Şimdilerde ellilerinin sonlarında,... Okumaya Devam et →
“Şu anda zor bir dönemden geçiyorum. Daha doğrusu ailecek geçiyoruz. Bir tür sınav diyebiliriz. Evet sınav tabii. Oğlumun psikolojik sorunları var. Bunu aşmaya çalışıyoruz. Okulların açılmasından kısa bir süre sonra okula gitmemeye başladı. 15 yaşında. Önce ergenlik, inat, delikanlılık restleşmesi, işte geçici bir durum falan sandık ama değilmiş. Gittikçe daha şiddetlenmeye başladı. Sürekli korktuğunu söylüyor.... Okumaya Devam et →
“İstanbul’u seviyorum ama burada yaşamaktan memnun değilim. Çünkü çok kalabalık ve çok fazla gereksiz insan olduğunu düşünüyorum İstanbul’da. Bu kalabalık benim enerjimi çekip alıyor, yaşama sevincimi öldürüyor. Mesela ben Rizeliyim. Rize’ye gittiğimde hiç İstanbul’u aramıyorum. Orada yapabileceğim iş olmadığı için burada olmak zorundayım. Beni İstanbul’a bağlayan şeyler; ailemin burada olması ve iş imkanları. O kadar. Başka beni bağlayan bir şey yok. Burada Starbucks’da baristalık... Okumaya Devam et →
"74 yaşındayım. 45 sene bilfiil çalıştım. 1971 senesinden beri İstanbul'dayım. Ankara'da doğdum, büyüdüm, okudum. Evliyim, bir oğlum, bir de oğlumdan torunum var. Oğlum ilk evliliğimden. İki kez evlendim. Hayattan beklediklerimi aldım. Onun kendi kendime muhasebesini yapıyorum. Çalıştım. Paralar kazandım. Oğlumu okuttum, Amerika’lara yolladım. İkinci eşimin kızını gene yurtdışında okuttum. Bayağı harcamalar yaptım. O da feda... Okumaya Devam et →
“Barış imzacısı olduktan ve üniversiteyle ilişkim kesildikten sonra aslında benim bildiğim anlamda ekonomi üretme yolum kapandı. Ama bir diğer yandan da biz buna alışkın bir nesiliz. Bu yüzden bir önceki neslin, proletarya dediğimiz sınıfsal karakterini taşımıyoruz. Biz, Prekarya denilen bir kuşağın temsilcileriyiz. Dolayısıyla işsiz kalmak, bırakılmak, atılmak vs gibi durumlara antremanlıyız. Yeniden yeniden ekonomi alanları... Okumaya Devam et →
“Şu an benim için nerede olduğum hiç farketmiyor. İstanbulmuş, şuymuş, buymuş, hiç umurumda değil yani. Cehennemin dibi bile olabilir. Hatta super olur. Kendimden hiç beklenmeyecek bir şey yaptım. Demek ki beklemek lazımmış. Bunu söylerken bile ellerim titriyor. Niye yaptığımı, niçin olduğunu bilmiyorum. Hiçbir problemim yok aslına bakarsan. . Shame on me! Shame on me.. Kocamı... Okumaya Devam et →
YEDİTEPE'DEN PORTRELER 