“Yaklaşık bi aydır falan dışarı çıkmıyordum. Yılbaşından önce belim tutuldu sonra Yılbaşı tantanası, yasağı şusu busu derken bi ayı bulmuştur yani. Bugün epey bi dolaştım. Önce İMÇ tarafına, ardından Beşiktaş çarşısına, oradan Kadıköy’e, gittim. Oradan da Çatalçeşme’ye anneme geçtim, ihtiyaçlarını göreyim diye. Toner doldurdum, fotoğraf makinesine yeni pil almam lazımdı onu aldım. Beşiktaş’ta hep gittiğim... Okumaya Devam et →
“Kaan’dan haber aldık. Hastaneye Rıza bey bırakmıştı. Onu aramışlar sabah. Fatih Eğitim Araştırma, Lütfi Kırdar’a sevketmiş. Covid bölümüme yatırmışlar. Ben de iki kuzeni vardı, babası Rahmi bey ölmeden evvel telefonlarını bırakmıştı “ Atilla genelde yurtdışında olur pek bulamazsınız ama diğer kuzeni Nihan aklı başında, şefkatli bi kızdır. Benim arkamdan gerek olursa Kaan için onları arayabilirsiniz”... Okumaya Devam et →
“Doğma büyüme Bartınlıyım. Buraya gelişimiz 85 senesinde oldu. Birader geldi ailesiyle, arkadan bizi getirdi. Ben o zaman 17–18 öyleyim. Daha evden çıkmamıştım yani. Buralı olduk artık. Bizi rahat bıraksalar bizim her sorunumuz çözülür. Sosyal olarak diyorum yani. Dış güçlerin hesabıyla değil ama kendi örfümüzün adetleriyle. Şimdi bu kadınlar öldürülüyor falan. Evlerden uzak. Benim kızım da... Okumaya Devam et →
"Yılbaşından beri hiç tadım yok. 78 yaşındayım. Zaten kısıtlamalardan dolayı doğru dürüst dışarı çıkamadım, insan yüzü göremedim bari yılbaşını zevkisefa ile geçirelim dedim. Ablam, ben ve bi küçüğümüz aynı apartmanda oturuyoruz. Üçümüzün de çoluk çocuğu evli barklı ya da kendi düzenini kurmuş durumda. Üç kız kardeş ayrı dairelerimiz var ama aynı apartmanda biz bizeyiz yani.... Okumaya Devam et →
"Bi boşluğun içinde gibiyim. Babam kısa bi süre önce kanserden vefat etti. O zamandan beri yaşamın mı ölümün mü dost olduğunu sorguluyorum. Sona gelinmişse ve çare yoksa orada ölüm dosttur bence, yaşam değil. Ama sağlık sistemi öyle bi organize olmuş ki seni mezara sokmayacak yani illa damarında serum, karnında torba seni yaşatacak. Burada kimseyi suçlamıyorum,... Okumaya Devam et →
"Bursa’da doğup büyüdüm. İstanbul’a üniversite için geldim ve kaldım. Üniversitede sosyoloji okudum ama bu alanda çalışmıyorum. Türkiye’de çoğu insan eğitiminden farklı alanlarda çalışıyor zaten. Ben lojistik sektöründeyim. Benim hassasiyetlerim, dostluk, çevre, ilişki anlayışımın kriterleri pek çok insandan farkı. Ben veganım ve bu benim hayatımı etrafında kurduğum asıl kriter. Yani bi insan hayvan yiyorsa benim dostum... Okumaya Devam et →
"Depremde zarar görmüş bi dairem vardı Avcılar’da. Evin güçlendirmesini yaptırdıktan sonra kiraya veriyordum. Ama hep öğrencilere. Fakat canımdan bezdirdiler. Kızlı erkekli kalmalar, içkili partiler şunlar bunlar. Bana gelmez böyle işler. Sonunda canıma tak edip evi sattım, üzerine de ekledim, döviz, altın işleri yapan, para işleten bir kuyumcu tanıdığa işletsin diye verdim. 2 sene boyunca da... Okumaya Devam et →
“ Yaklaşık 17-18 sene önceydi. Üniversitede deliler gibi aşık olup, 20 yaşında evlenip çocuğunu doğurduğum adamla artık iki yabancı olmuştuk. Enerjimiz bitmiş evliliğimiz hayal kırıklığı ve suskunluğun esiri olmuştu. O sırada yeni bir işe girdim ve bir başkasına deliler gibi aşık oldum. Aşk ilk defa başıma gelmiş gibiydi. Ayrı şehirlerdeydik ve çok az görüşebiliyorduk ama... Okumaya Devam et →
"Bize umut edecek bi şey bırakılmadı yani. Benim kuşağım için söyleyebilirim bunu. Z kuşağı şöyle Z kuşağı böyle. Ucube gibi bahsediyorlar bizden. İnsanımsı gibi bir türüz sanki. İnsan olacakmışız da olamamışız gibi. B*ktan bi dünya kaldı bize. Gündelik hayattan tut, iklim, çevre gibi global sorunlara dek “hadi ama bak şurası da güzel” diyecek bi şey... Okumaya Devam et →
“ Halam hastanede ölüm döşeğindeyken son defa görmek için yanına gittim “ halacım bi istediğin var mı?” dedim, o zaman daha bilinci tam kapanmamıştı. Gözlerinde yaşlarla “ tabutumun üzerine gelin teli demeti ve duvak koyun” dedi ve iki gün sonra da öldü. Duvak aldık ama gelin teli bulamadık. Tuhafiyeciler “ artık kimse gelin teli kullanmıyor,... Okumaya Devam et →
YEDİTEPE'DEN PORTRELER 