“ Benim babam, rahmetli hafızdı. Okumaya çok düşkündü. Camlı bir büfemiz vardı içi hep ciltli ciltli kitaplar. Annecağzım bile elleyemezdi orayı. Ondan sebep okumak, bende hep evvel ezelden beri imrenilecek bir şey, bir merak oldu. Heves duydum hep buna. Genç kızlığımda falan da hep okurdum. Kerime Nadirler, Cahit Uçuklar, sonra Tolstoy gibi mesela efendime söyleyeyim... Okumaya Devam et →
“ Ne İstanbul’dan ne de yaşadığım hayattan memnunum. Tek hissettiğim şey umutsuzluk, yorgunluk. Geleceğe dair hayal kurabilmek bile zaman isteyen bir şey, bu yüzden bir hayalim yok. 22 yaşındayım. Bir cafe zincirinde haftanın altı günü, yaklaşık 11 saat, asgari ücretle çalışıyorum. Haftada bir gün izinliyim onda da 20 yaşındaki serebral palsili kardeşimin banyosudur, bakımıdır, evin... Okumaya Devam et →
“ Ben, aklî muvazenesini yitirmemiş bir insanın kendi iradesiyle İstanbul’da oturabileceğine inanmam. Bir mecburiyet hasıl olmuştur mutlaka. Bana kalsa çoktan Ekincik’e gitmiştim. Tripleks yazlığım var orada. Isınma sorununu çözdün mü paşalar gibi yaşarsın. Ama oğlanın okuluydu, sporuydu derken buraya çakıldık kaldık. Daha 10. Sınıfta. Kızım kendini kurtaralı çok oldu ama oğlanı daha adam edemedik. 17... Okumaya Devam et →
“ Yeniden dünyaya gelecek olsam erkek olarak gelmek isterdim. Bu toplumda yaşayacaksam bunu isterdim. Üç kızım var. Allah herkesin evladını bağışlasın ama keşke onlar da erkek olsaymış diyorum. Niye? Çünkü; şöyle bir bakın genç, yaşlı bütün kadınların sırtı, beli bükük, kamburu çıkık. Yük taşımaktan işte. Gençlerinki belki şimdi belli değil ama onlarınki de ileride çıkacak.... Okumaya Devam et →
“İstanbul’dan gitmek küçük bir hedef bana kalırsa. Ben aşağı yukarı 40 senedir bu ülkeden gitmek istiyorum. Ama pilim bitik. Bir gram enerjim yok, ne gitmek için, ne de başka bir yerde, yeni bir hayat kurmak için. 12 Eylül darbesinden beri de bu ülke için düşündüğüm budur yani. Benim jenerasyonumu, işte, kimdir onlar? Şimdilerde ellilerinin sonlarında,... Okumaya Devam et →
“Son altı aydır her bakımdan büyük bir açmazın içindeyim. Debelenip duruyorum diyeyim. 42 yaşındayım, 4 yaşında bir kızım var. Kocam, yani kızımın babası bana başka biriyle olmak istediğini söylüyor. Durum bu. Altı aydır, aşık olduğu kadına gitmek için “sal beni” diye başımın etini yiyor yani. Ben bunun romantik kısmıyla ilgilenmiyorum. "Vay! nasıl seversin?" falan değil... Okumaya Devam et →
“ İstanbul’u sevip sevmemek ayrı, İstanbul’dan gitmek istemek ayrı bana göre. Ben şöyle bakıyorum; İstanbul’dan gitmenin alternatifi ne olacak? Türkiye içinde başka bir şehirse bu benim opsiyonlarım arasında değil. Ama bir New York, bir Londra benim için her zaman cazibesini korumuştur. Ama bunlar bile en fazla 10 sene bana göre. Dönüp gene kürkçü dükkanına gelirsin.... Okumaya Devam et →
“Şu anda zor bir dönemden geçiyorum. Daha doğrusu ailecek geçiyoruz. Bir tür sınav diyebiliriz. Evet sınav tabii. Oğlumun psikolojik sorunları var. Bunu aşmaya çalışıyoruz. Okulların açılmasından kısa bir süre sonra okula gitmemeye başladı. 15 yaşında. Önce ergenlik, inat, delikanlılık restleşmesi, işte geçici bir durum falan sandık ama değilmiş. Gittikçe daha şiddetlenmeye başladı. Sürekli korktuğunu söylüyor.... Okumaya Devam et →
“İstanbul’u seviyorum ama burada yaşamaktan memnun değilim. Çünkü çok kalabalık ve çok fazla gereksiz insan olduğunu düşünüyorum İstanbul’da. Bu kalabalık benim enerjimi çekip alıyor, yaşama sevincimi öldürüyor. Mesela ben Rizeliyim. Rize’ye gittiğimde hiç İstanbul’u aramıyorum. Orada yapabileceğim iş olmadığı için burada olmak zorundayım. Beni İstanbul’a bağlayan şeyler; ailemin burada olması ve iş imkanları. O kadar. Başka beni bağlayan bir şey yok. Burada Starbucks’da baristalık... Okumaya Devam et →
“Ben kendimi cinsiyetim, tabiyetim, etnik aidiyetim vb üzerinden tanımlamak istemiyorum. Açık ve görülen şey nedir bana bakınca? İşte, orta yaşı geçmiş, Karaköy’de rastladığınız bir kadın. Bu kadardır neticede. İstanbul’da yaşıyorum. Kişisel beklentiler üzerinden konuşacak olursak, geçimlik kazancımı sağlama becerisi gösterdim, gösteriyorum. Yüksek olmayan beklentilerimin çoğuna ulaştım bu anlamda. O yüzden benim beklentilerim toplumsal anlamda. İstanbul’da... Okumaya Devam et →
YEDİTEPE'DEN PORTRELER 