"Yılbaşı günü annemi kaybettim. Bildiğimiz bi şekeri vardı, başka öyle ağır bi şeyi yoktu. Çoklu organ yetmezliğine dönmüş. İnsanın anasız kalması hiçbir şeye benzemiyormuş, ki ben 57 yaşındayım yani. 13 çocuk doğurmuş, okuma yazması yok, fındıkta, çayda, derede iş güç içinde büyütmüş. 10’numuz hayattayız ama. Diğer üç çocuk ölmüş.. Tam da bilmiyorum da biri çaya... Okumaya Devam et →
"Eski alıp satıyom. Eskiciyim yani. Hurdacılık başka, onun için mekan lazım. Bizimkisi atadan dededen bildiğimiz, tahta arabaylan mahalle mahalle topluyoz. Hem Roman, hem eskiciysen daha ne olacan? Yani daha dipte bi şey yok. Onun altı ölülerin kemikleri... Üstünde de biz. Yine de şükür ama. Şükürü hep yapıcan. Canımın sağlığı yerinde çünkü. Bi de kendi ekmeğimi... Okumaya Devam et →
"1989 yılının Haziran’ında Silistre’den Türkiye’ye kendi arabamızla yola çıktık. Annem, ablam, babam, ben. Doğduğum büyüdüğüm toprakları geride bıraktım. Şimdi bakınca bi çember çizmişim gibi geliyor. Sabah gün ağarmadan yola çıktık. Üzerinde kahvaltımızı ettiğimiz mavi sofra örtüsünü üzerindekilerle öylece bıraktık arkamızda. Hala o ayrılışı düşününce sabah alacasının içine serilmiş o mavi örtü gelir aklıma. Hiç konuşmadan... Okumaya Devam et →
Yeditepe'den Portreler'in tüm takipçilerine sağlık ve mutluluk dolu güzel bir yıl dilerim. 2021'de yeni portrelerde görüşmek üzere..
“ Çok canım sıkkın. Yani şu Yılbaşı öncesi olanlar keyfimi kaçırdı. Ama ben vicdanen rahatım. Benim işim tekstil üzerine. Kendi atölyemiz var. İki tane de orta karar mağazamız. Allah’a çok şükür. İki oğlum da evli. Beraber çalışıyoruz. İkisinden de torunlarım var elhamdulillah. Sonuncu bir ay evvel geldi. Zaten o sebeple biraz da olanlar. Benim yanımda... Okumaya Devam et →
"Bu yaz Canada’dan Türkiye’ye geldiğim 30 sene oldu. O zaman 17 yaşındayım. Her şey çok çabuk geçti. Şimdi Türk vatandaşı oldum 15 sene oldu. Aşık oldum burada ilk geldiğim o Akdeniz kasabasında. Ben döndüm mektup yazdı, ben ona sonra. O geldi sonra ben geldim, evlendik burada. ilk seneler çok zordu. Hep hasta oldum. Yemek yedim... Okumaya Devam et →
“ 2018’in 3. ayında göğsümde bi kitle bulmamla hayatım değişti. Meme kanseri ameliyatı oldum. Ardından lenflerime sıçradı. Koltuklarımdan 16 lenf alındı. 21 kür kemoterapi gördüm. Sol kolum iptal artık. %69 engelli raporum var. Hem hareket güçlüğü içinde olmam, hem bağışıklık sistemimin zayıf olması bu pandemi koşullarında beni ekonomik olarak çok büyük zora soktu. Dolabımda erzağım,... Okumaya Devam et →
“En büyük hayalim İstanbul’da tek başıma üniversite okumaktı. İzmir’de çok iyi bir lisede okudum. Karşıyaka’da oturuyorduk. Son senem, yani geçen sene corono yüzünden çöp oldu. Ne mezuniyet töreni yapabildik ne balo. İlk defa bize denk geldi. Okul tarihinde yok böyle bi şey düşünün. Zaten üniversiteye giriş stresi de vardı üzerimizde. Bütün arkadaşlarından, okulundan falan ayrılıyorsun... Okumaya Devam et →
“ Benim değil ama bi arkadaşın başından geçti. Yani bence devlet bu ajans işlerine el atmalı. Bunun cemeresini vatandaş çekmemeli. Arkadaşın, işte ben yaşlarda, askerden yeni gelmiş , geçen hafta telefonuna “ Bayanlarla birlikte 20.000 TL gelir elde etmek isteyen Bay çalışma arkadaşları arıyoruz” diye mesaj gelmiş. Sonuçta erkek adam yani.. olabilir.. normal karşılıyorum şahsen... Okumaya Devam et →
"52 yaşındayım. Üç kardeşin en küçüğüyüm. Doğma büyüme İstanbulluyum. Çocukluğum Tarabya’da geçti. Küçük abimle 20, büyük abimle 22 yaş var. İçinde bulunduğum psikolojik durumu bunlara bağlıyorum. Annemle babamın yaşlılık dönemlerine denk geldiğim ve kız çocuk olduğum için üzerime çok titrendi. Annem 43 yaşında, babam 54 yaşındaymış ben doğduğumda. Tek çocuk gibi büyüdüm. O süreçte abilerimin... Okumaya Devam et →
YEDİTEPE'DEN PORTRELER 