“Yaklaşık bi aydır falan dışarı çıkmıyordum. Yılbaşından önce belim tutuldu sonra Yılbaşı tantanası, yasağı şusu busu derken bi ayı bulmuştur yani. Bugün epey bi dolaştım. Önce İMÇ tarafına, ardından Beşiktaş çarşısına, oradan Kadıköy’e, gittim. Oradan da Çatalçeşme’ye anneme geçtim, ihtiyaçlarını göreyim diye. Toner doldurdum, fotoğraf makinesine yeni pil almam lazımdı onu aldım. Beşiktaş’ta hep gittiğim... Okumaya Devam et →
“Kaan’dan haber aldık. Hastaneye Rıza bey bırakmıştı. Onu aramışlar sabah. Fatih Eğitim Araştırma, Lütfi Kırdar’a sevketmiş. Covid bölümüme yatırmışlar. Ben de iki kuzeni vardı, babası Rahmi bey ölmeden evvel telefonlarını bırakmıştı “ Atilla genelde yurtdışında olur pek bulamazsınız ama diğer kuzeni Nihan aklı başında, şefkatli bi kızdır. Benim arkamdan gerek olursa Kaan için onları arayabilirsiniz”... Okumaya Devam et →
"Apartman yöneticisiyim. Bu sabah A blok’ta 18 numaradaki genç çift aradı. “ Berat bey, sabahtan beri 6-7 kere Kaan abinin sesini duyduk “ kalkamıyorum yardım edin” diye bağırıyor” dediler. Bitişik dairelerde oturdukları için salondan sesini net duyuyorlarmış. Kaan, benle hemen hemen aynı yaştadır. 58-59 falandır yani ama öyle yetişkin bi insan düşünmeyin, biraz çocuk gibi.... Okumaya Devam et →
“Doğma büyüme Bartınlıyım. Buraya gelişimiz 85 senesinde oldu. Birader geldi ailesiyle, arkadan bizi getirdi. Ben o zaman 17–18 öyleyim. Daha evden çıkmamıştım yani. Buralı olduk artık. Bizi rahat bıraksalar bizim her sorunumuz çözülür. Sosyal olarak diyorum yani. Dış güçlerin hesabıyla değil ama kendi örfümüzün adetleriyle. Şimdi bu kadınlar öldürülüyor falan. Evlerden uzak. Benim kızım da... Okumaya Devam et →
"Yılbaşından beri hiç tadım yok. 78 yaşındayım. Zaten kısıtlamalardan dolayı doğru dürüst dışarı çıkamadım, insan yüzü göremedim bari yılbaşını zevkisefa ile geçirelim dedim. Ablam, ben ve bi küçüğümüz aynı apartmanda oturuyoruz. Üçümüzün de çoluk çocuğu evli barklı ya da kendi düzenini kurmuş durumda. Üç kız kardeş ayrı dairelerimiz var ama aynı apartmanda biz bizeyiz yani.... Okumaya Devam et →
"Türkmenistan’dan geldim. Üç sene oluyo. Bu virüsten 9 ay oldu gidemedim. Uçak yok. Çocuklar orada. Üç çocuk. Kargo yolladım eve 2 ayda aldılar. Ocak, tencere, çocuklar için mont, ayakkabı, ısıtıcı, döşek. Bu hep virüs için karantina her yerde. Şimdi o da baha oldu. Kilo başı 2 dolar oldu kargo. Tırın içini kiralıyorlar, böyle kim yolluyor... Okumaya Devam et →
“Şu anda kendimle ilgili en net söyleyebileceğim şey; “ben bir sene önceki insan değilim!” Bunun dışındaki her şey bulanık. Bir sene önce evliliğim bitti ve ben bi enkazın altında kaldım. Duygusal olarak da maddi olarak da böyle. Şu an bankalara 160.000 lira borcum var. Maaşımdan kesiliyor. Aylık 2500 lira oğullarım için nafaka ödüyorum, 2200 lira... Okumaya Devam et →
"Çılgınlarca boks yapmak istiyorum. Sürüm güncellemesi gelsin ya sıkıldım artık bu virüs şeyinden. Babam zaten şey diyor “bu böyle devam edecek sadece biraz hafifleyecek, başka çeşitte virüsler gelecek” Babam eczacı bu arada. O yüzden spor salonlarına falan gitmemi istemiyor. Ama ben hem aşırı enerjili hem de sabırsız bi insanım ya. Mesela bi ara yogaya sardım.... Okumaya Devam et →
“ Biz çok umutsuz bir kuşağız. Geleceğe dair hiçbir umudum yok neredeyse. Kısa dönemli hayaller hepsi. Şu an tek sarıldığım hayal Erasmus hayali. Annemle babam mesela 12 Eylül kuşağı. Onlar da çok zor bi gençlik geçirmişler ama bizimki daha başka. Onlarda bi ideal, o ideali oluşturma konusunda bir örgütlülük, inanmışlık varmış, bizim kuşakta o da... Okumaya Devam et →
“Kız arkadaşım da ben de zor şartlardan gelmiş insanlarız. İhmal, ilgisizlik, yoksulluk falan.. Klasik hikaye. Hatta oradan çıkışımız da benziyor. Çoğu insan kaybolup gider. Biz üç kardeştik babam b*ktan adamın tekiydi. Eve gelmezdi, boğazımdan lokmasının geçtiği sayılıdır. Annemin de ruhsal sorunları vardı. Yatıp yatıp çıkardı. Teyzem sahip çıktı daha çok. Ölüp kalmadıysak onun sayesindedir yani.... Okumaya Devam et →
YEDİTEPE'DEN PORTRELER 