“Benim içimde hep bi arayış oldu. Ne olduğunu bilmediğim bi şeyi aradım hep. O yüzden hani “mutlu musun?” diyene değilim diyorum. Bu duygusal şantaj gibi de algılanabiliyor ama değil. Ayrıldığım kız arkadaşım işte “bunu söyleyerek manipülasyon yapıyorsun, bende benden beklediklerini veremiyormuş duygusu yaratıyorsun. Bu yüzen kendimi yetersiz hissediyorum” falan diyordu. Ayrılma sebebimiz de bi bakıma... Okumaya Devam et →
"Tek hatırladığım benden sanıyorum biraz daha küçük bi oğlan çocuğu. Adını hatırlamıyorum ama hep onunla olmak hatta onunla beraber yatmak istiyorum. Çünkü üzerinde yelekte annemin kokusuna benzer bi koku var. Orlon gibi şeftali rengi bir yelek, bugün bile gözümün önünde. Sanki o yelek annem. Niye öyleydi onu bilmiyorum ama. Sonra uzun zaman sonra annem her... Okumaya Devam et →
"Annem öleli 6 ay oldu. Akciğer kanseri tanısı koyulduktan sonra sadece üç ay yaşadı. Geride kocaman bir boşluk. Hiçbir şeyle dolmuyor. Benim annem kimdi? Hep bu soru var kafamda. Oysa 5 sene süren evliliğim dışında hep beraber yaşadık. Benim annemsiz geçirdiğim zaman o kadar az ki. Ama benim annem kimdi? İşte bu soruya doğru düzgün... Okumaya Devam et →
"Ben anamla babamı buraya İstanbul’a ilk getirdiğimde babam burada durmak istemedi. Anama didi ki; “kız; eksik etek, ben bu Sotomut Gomora memlekette töbe kalmam!” Biz Ermeniler, Avrupalılara Sotomut Gomora* diriz çünkü. Bu enternasyonal bi kelimedir. İşte babam rahmetlik Sivas’tan sonra İstanbul’a gelince burayı fazla rahat buldu yani, Avrupa gibi. Onlar da Hıristiyan’dır amma bizim gibi... Okumaya Devam et →
"Sivas’a gidiyom mesela. Anam var, babam var orada. Ama işte hem kızıyom hem üzülüyom. Geçen geldiğimde gittim ki babamın mezarını açmışlar, gittim ki babamın kafası dışarda ya. Eşmişler, mezardan dışarı çıkarmışlar, bırakmış gitmişler. Altın aramış yani, bulamayınca öyle bırakmış, kapatmadan gitmişler. Böyle iş olur mu? Mezarlığın bekçisi de yok. Olur mu zaten? Ermeni’nin mezarının bekçisi... Okumaya Devam et →
"Ben Hamburg’da yaşıyorum, 83 yaşında adamım. Ben orada camiye gidiyom, namaz kılmaya değil, çorba içmeye, arkadaşlarımla sohbet etmeye. Almanya’da gurbette tanışmışım çoğuyla. İşyerinde tanıştıklarım da var, Frankfurt da, Münih de tanıştıklarım da. Orada gelmişiz birbirimizi bulmuşuz. O da Türk ben de. Yani rengin ne olursa olsun. Ben Ermeni’yim amma Türküm de bi şekil. Niye çünkü... Okumaya Devam et →
"İnsanlar en çok itibarı kıskanıyor, ben şu 64 yaşıma kadar bunu defalarca tecrübe ettim ama yine de üzüyor insanı. İki senedir apartman yöneticiliği yapıyorum ki bakın aldığımdaki hali de var yani telefonda. Oğlum çekti “anne dursun bunlar” diye. 36 dairelik iki bloklu apartman, 54 senelik dile kolay. Dönüşüme falan da girmedi, arsa payımız az çünkü.... Okumaya Devam et →
"Ben şimdi bu virüste dibe vurdum. İşten çıkarıldım, kredi de çıkmadı. Son çare bi Opel araba var 97 model, onu da çocuk için almıştık, satmaya karar verdim. 10 aylık bi kızım var. Taneyle bez alıyoruz, açık bez yani, öyle sıkışık bi durum. İnsansın yaşıyorsun ama bitik durumdayım. Kiraydı, elektrikti çöktük. Ağız tadı falan kalmadı zaten... Okumaya Devam et →
"Ben varoş tabir edilen bir bölgede öğretmenlik yapıyorum. Çocuklarımın büyük çoğunluğunu Romanlar ve diğer etnik kökene mensup olanlar oluşturuyor. Eba üzerinden eğitimde çocuğun ya da velinin sistemi etkinleştirmesi, evde bilgisayar, internet vs olması gerekiyor. O yüzden ben eba üzerinden ders veremiyorum. Ben ciddi eğitim sitelerinden birine kendi paramla üye oldum, çocuklarıma da kendi kullanıcı adımı... Okumaya Devam et →
"Oğlan 4 yaşındaydı boşandık. İşte hem yaşı, hem anne ihtiyacı falan o sebeplerle annesinde kaldı. Sonra da işte üç teyze, anneanne ve annesi hanım evladı yaptılar oğlanı.Tırsık bi çocuk oldu. Ben devreye girince de yığınla sorun. Boksa yazdırdım, bi kere gitti, bıraktırdılar. Saatleri uymuyormuş falan, traşşş. 3-4 yaşında bisiklete binen, kaykay yapan çocuk şimdi löp... Okumaya Devam et →
YEDİTEPE'DEN PORTRELER 