“ 99 depreminde iki senelik evliydim henüz. Şimdi aradan bu kadar zaman geçmiş olmasına rağmen ne yaşarsam yaşayayım o zamandan çıkardığım derslerle ölçüp biçiyorum. Depremden yaklaşık 15-20 gün önce görümcem ve kayınvaldem evde badana sonrası büyük bi temizlik yaptılar. İşte atılacaklar verilecekler ayrıldı falan. Kayınvalidemin evinde daha hala eşimin ortaokul, lise yıllarında giydiği takımlar duruyordu... Okumaya Devam et →
"Kaan’ı kaybettik. Dördüncü gün entübe edilmiş üç gün sonra da gitmiş. Haberini bize ulaştırdılar. Çünkü sadece bizim telefonumuz vardı hastanede yakını olarak. Apartmandan yönetici olarak ben, bi de hastaneye yatıran Rıza bey beraber gittik. Morgda bize ölüm nedeni olarak bulaşıcı hastalık dediler. Ona göre sarılmış zaten. Özel bi torbanın içine konmuş. Sadece torbanın iki yanında... Okumaya Devam et →
"Ben İstanbul’da yaşıyorum, annem başka şehirde. Annem 83 yaşında. E devleti yok. Çünkü pandemi öncesi rahatsızdı bu yüzden postaneye gidip e devlet şifresi almadı. Şimdiye dek de ihtiyaç duymadık. Ama bu aşı mevzusunda şart oldu. Apartmanında neredeyse herkes yaşlı. Geçen hafta apartmandaki 80 yaş üstü kişilere aşı yapmaya gelmişler ancak annem sistemde gözükmediği için anneme... Okumaya Devam et →
"Hemen hemen her derdini bana anlatırdı. O 82 yaşında, ben 36, o açık, ben kapalı.. O yurtdışında uzun süreler yaşamış gayet modern bi hayattan gelen biri, ben muhafazakar bi çevrede büyümüşüm, o çevrenin içinden evlenmişim. Hayat tarzlarımız da farklı yani. Baktığında bu iki kadının ortak noktası ne dersin? Ama öyle değil işte hayat. Biz birbirimizin... Okumaya Devam et →
“Benim aylık kiram dört bin. Birikmiş borçlar, ödenmemiş krediler, eşten dosttan alınanlar. Burası küçük bi kahveci. Zincir değil bi şey değil ama biz ortağımla beraber kendimizi çeviriyoduk. İçerde iki, dışarda 4 masam vardı. Burasının artısı tam yol üstü olması, bi de ön kısmının geniş olması. Caddeye inen en geniş ara sokak. Caddede açmaya kalksan bu... Okumaya Devam et →
“Biz muhaciriz. Bizde her şeyden içki yapılır. Elma, armut, kiraz, şeftali. Bazen de karıştırıyoz. Öyle tencere, kavanoz falan değil bayağı bildiğin koca bidonlarla yapıyoz. Bahçemiz var Çatalca tarafında orada fıçılarda mevsimine göre kuruyoz, sonra üzerine tarihi, işte ne elma mı? Şeftali mi yazıp şişeleyip , neşede de gamda da içiyoz. Sadece kendimize kadar ama seviyoz... Okumaya Devam et →
“Yaklaşık bi aydır falan dışarı çıkmıyordum. Yılbaşından önce belim tutuldu sonra Yılbaşı tantanası, yasağı şusu busu derken bi ayı bulmuştur yani. Bugün epey bi dolaştım. Önce İMÇ tarafına, ardından Beşiktaş çarşısına, oradan Kadıköy’e, gittim. Oradan da Çatalçeşme’ye anneme geçtim, ihtiyaçlarını göreyim diye. Toner doldurdum, fotoğraf makinesine yeni pil almam lazımdı onu aldım. Beşiktaş’ta hep gittiğim... Okumaya Devam et →
“Kaan’dan haber aldık. Hastaneye Rıza bey bırakmıştı. Onu aramışlar sabah. Fatih Eğitim Araştırma, Lütfi Kırdar’a sevketmiş. Covid bölümüme yatırmışlar. Ben de iki kuzeni vardı, babası Rahmi bey ölmeden evvel telefonlarını bırakmıştı “ Atilla genelde yurtdışında olur pek bulamazsınız ama diğer kuzeni Nihan aklı başında, şefkatli bi kızdır. Benim arkamdan gerek olursa Kaan için onları arayabilirsiniz”... Okumaya Devam et →
"Apartman yöneticisiyim. Bu sabah A blok’ta 18 numaradaki genç çift aradı. “ Berat bey, sabahtan beri 6-7 kere Kaan abinin sesini duyduk “ kalkamıyorum yardım edin” diye bağırıyor” dediler. Bitişik dairelerde oturdukları için salondan sesini net duyuyorlarmış. Kaan, benle hemen hemen aynı yaştadır. 58-59 falandır yani ama öyle yetişkin bi insan düşünmeyin, biraz çocuk gibi.... Okumaya Devam et →
“Doğma büyüme Bartınlıyım. Buraya gelişimiz 85 senesinde oldu. Birader geldi ailesiyle, arkadan bizi getirdi. Ben o zaman 17–18 öyleyim. Daha evden çıkmamıştım yani. Buralı olduk artık. Bizi rahat bıraksalar bizim her sorunumuz çözülür. Sosyal olarak diyorum yani. Dış güçlerin hesabıyla değil ama kendi örfümüzün adetleriyle. Şimdi bu kadınlar öldürülüyor falan. Evlerden uzak. Benim kızım da... Okumaya Devam et →
YEDİTEPE'DEN PORTRELER 