"Olaylara nasıl bakıyorsun? İyi yanından mı? Kötü yanından mı? Bu hastalık bana bunu öğretti. Ben eskiden röflesiz, dip boyasız dolaşmazdım. Ellerim, ayaklarım hep bakımlı olacak, evim pırıl pırıl, işte dolap yemek dolu. Hep böyle bir mükemmellik çabası. Eşime, çocuklarıma, torunlarıma hep bu şekilde. Bu kanserle tanışmamın bana en büyük iyiliği bu oldu. Şimdi saçlarım döküldü... Okumaya Devam et →
"1000 lira yardım çıktı ya aldım şimdi ben bunu “ yarappi şükür” dedim, doğruu aşıklar tepesine, bize yasak yok! Aldım işte pirizi, ufak ufak başladım. Kurumuşum zaten kaç gündür. Sonra baktım oradan bizim defterli geliyor. Kokuyu almış, sırnaşmaca, ama benim de keyfim gıcır. Ateşledim ona da 50 kağıt. Garip gureba, fakir fukara nasiplenecek bundan. Öyle... Okumaya Devam et →
"Bugüne kadar çok fazla ilişkiyi yıkılma aşamasında aldım cillop gibi yapıp sahiplerine verdim. ilişki koçuyum. Öyle diyorlar bu işin adına.Tamirat yapıyorum yani ama eskisinden daha yeni oluyor, onun garantisini veririm yani. Temin mesela sizden önce bir bayan teşekkür için aradı. Ben o evliliği aldığımda beyefendi 20 gün evvelsi evini ayırmıştı, bayan çok perişan olmuştu. Mesela... Okumaya Devam et →
"Ben bayan kuaförüyüm. Bu süreçten çok etkilendik. İki ay boyunca dükkan kapalı kaldı. Kirası, stopajı, evin, arabanın kredisi, mutfak masrafı falan zorlandık tabii. Ama, babam hariç ailede kimse “oğlum bi şeye ihtiyacın var mı?” diye sormadı. Yeri geliyor size el olacak insanlardan yardım teklifi duyuyorsunuz ama yakınlarınızdan duymuyorsunuz. Benim iki bayan müşterim “Samet oğlum ne... Okumaya Devam et →
"Muhafazakar bir ailede büyüdüm. Üniversite için İstanbul’a geldim. Yurtta kaldım burada dört sene boyunca. İnsanların büyük kısmı işte o dönemlerde tanışıyor evleniyor falan. Ben o orada da o ortamı yaratamadım. Sonra da devlette memuriyete başladım. İki sene önce sosyal medyada tesadüfen biriyle tanıştım. O İstanbul’da değildi ama İstanbul’a yerleşmek istiyordu. İşte ben fırsat yarattım gittim... Okumaya Devam et →
"Ben sekiz yaşındayken kardeşim öldü. Apartmanın bahçesinden yola çıktı, araba çarptı. Bahçede beraberdik. Ben göz kulak oluyordum ama olamadım. Budur benim hayatımın döndüğü nokta. Yani bence sekiz yaşından sonra her şey bu olayın etrafına sarmaşık gibi sarıldı. Annem evde iş yapıyordu biz bahçedeydik. Ama mesela aralar kayıp. Fren sesini, annemin inişini falan hatırlamıyorum. İyi bildiğim... Okumaya Devam et →
“Bu bayramı ben iple çektim. Hakikaten 18 senelik evliliğimizde ilk defa coronadan dolayı kocamın sülalesiyle bayramlaşmaya gitmedik. İnsan olsa, kayınvalidemin eli diye bu virüsün elini öpmek isterim. Ben nefret ettim bu bayramlardan bu geçen zamanda. Gitmesi ayrı, sokulan lafları dinlemek ayrı dert. Bayram denilen şey zaten kadınlara eziyetten başka bir şey değil. Ev temizlenecek, yemek... Okumaya Devam et →
"İnsan tek bir anıdan ibaret. Utandığını ilk hatırladığı andan. Bütün ömrümüz o utanç anı neyse, neredeyse, işte onu unutmaya ve unutturmaya çalışarak geçiyor. Aslında o anın şahitleri için yaşıyoruz bi bakıma. Ya o kötü anıyı silmek, bi daha öyle zavallı olmamak için aşırı efor sarfediyoruz, ya da onu hepten unutturacak başka utançların peşinde koşuyoruz. Ben... Okumaya Devam et →
"Geçen bayram annem eve bile sokmadı, s*ktiri çekti kapıdan. “Abinin borcunu ödemeden kapıdan giremezsin” diye. Mevzumuz bu yani. Hep ittir kaktır, yok sayma, falan. Değerimizi biz bildiremedik ama. Ben en küçüğüm, iki abim var. Onların işleri gıcır. Ben adam olamadım. Onların nazarında ama. Bilmiyorum belki de olamamışımdır ama sıkıntı yok yani, öyleyse öyledir yani Eyvallah.... Okumaya Devam et →
"Beni tanıyan herkes “aaa Hüsna mı ? Şen şakraktır, neşelidir” falan der. Öyle bilirler beni. Akrabalarım olsun, arkadaşlarım olsun herkes. Ben çünkü kimseye içimin karasını anlatmam. Niye anlatayım da kendimi açayım, acındırayım. İçim öyle değildir ama onu bi tek benim çocuklarım yani köpeklerim bilir. Evvelden dörttü, şimdi üç kaldılar. Ölen küçük finolardandı. Eşim beni terk... Okumaya Devam et →
YEDİTEPE'DEN PORTRELER 