"Durumlar şu an biraz karışık valla. Ülke gündemi gibi yani. Ya şimdi ben nişan attım 15 gün önce o yüzden aile ortamı diyeyim biraz problemli. Ben çok istemiyordum zaten de işte babaannem çok istedi. Babaannem 73 yaşında ama bütün hepimizi o çekip çevirir. 4 oğlu 3 kızı var, işte bi de bizler torunları yani 24... Okumaya Devam et →
"6 sene önce hayatımın mucizesini yaşadım, kızımı kucağıma aldım. Çok tuhaf şeyler yaşıyorsunuz, karmakarışık duygular. İçinde hüzün,sevinç,telaş, korku,mutluluk daha ne bileyim işte hepsi var. Normal bi şekilde çocuğum olsaydı belki bu kadar karışmazdı aklım. Biz uzun yıllar boyunca çocuk sahibi olmayı denedik ama olmadı. Sonradan yumurta donasyonu bizim için çare oldu. Eşim de ben de... Okumaya Devam et →
"ismim R. 70 yaşındayım. Malatyalıyım. İstanbul’a askerlik için geldim, geliş o geliş kaldım burada. Ailemin çoğu Malatya’da. 10 çocuğum vardır belki. Yarısı burada yarısı Malatya’da. Çalıştım o zamanlar tabii. Aşçılık yaptım, konfeksiyonda çalıştım. Çok çalıştım. Ama artık çalışmıyorum, çalışamıyorum. Zaten 70 yaşında hasta adama kim iş verir? Evsizim. İstanbul’un her yeri vıkıl vıkıl evsiz kaynar... Okumaya Devam et →
"Hayatta şu işten daha stresli daha lanet bi şey yok! Dedem ölsün yok. Malamat oluyor hep yemler yerlerde. Gidiyo kiloyla alıyo çocuğuna yemi, çocuk ta saçıyo yere, yer mi kuş o kadar yemi. Ziyan zebil hep yerlerde. Böyle güneşli havalar yerin dibine batsın, lanet gelsin. Ha gören de kalabalıkta çok iş olur sanır. Tencere bile... Okumaya Devam et →
"Sadece yaptığım şey çalışmak. Başka beklentiler için zaman yok. Eşimin küçük bir bayan kuaför dükkânı var, ben de orada manikürcüyüm. Dükkânı sadece ikimiz işletiyoruz başka çalışanımız yok. Mesela ailecek yemeğe gitmeyi, mesela 5 yaşında kızımız var onu da alıp hep beraber bir sinemaya, bir bowlinge gitmeyi, tatile gidebilmeyi isterdim. Birincisi yaşam şartları, ikincisi kendi iş... Okumaya Devam et →
"Benim anneannem Alman asıllı, 1955 de Türkiye’ye gelmiş. Musevi olmamasına rağmen Almanya’dan kaçmış. Çünkü hem Almanya hem de bütün Avrupa çökük olduğu için o da yukardan aşağıya inerek yavaş yavaş tek başına buraya gelmiş ve Türkiye nispeten daha iyi durumda olduğu için burada kalmış. Sonra da İstanbullu Rumlardan olan dedemle tanışınca evlenmişler ve annem doğmuş.... Okumaya Devam et →
"31 yaşındayım, 8 yaşında zihinsel ve bedensel engelli bir oğlum var. Oğlum doğduktan 9-10 ay sonra yani durumun değişmeyeceğini gördükten sonra eşim çekip gitti. Önce Kazakistan'a gitti iş kuracağım diye şimdi Rusya'ya geçmiş. Bilmiyorum pek görüşmüyoruz. Çok çok az haber alıyoruz zaten. Artık eşim demek de, oğlumun babası demek de istemiyorum ama ne diyeceğimi bilemiyorum.... Okumaya Devam et →
"Üç senedir Türkiye'deyim. 1 sene Bursa'da çocuk baktım, sonra İstanbul'a geldim. Bahçeşehir'de, Silivri'de, Tuzla'da, Etiler'de çalıştım. Türkmenim, 63 yaşındayım. Benim aileden çok var burada. Kız kardeşim, iki abim, dört yeğenim burada. Bizde geçim çok zor. O yüzden buradayız. Decamber'da gidecektim olmadı şimdi April'e yeğenimin düğünü var ama virüs çıktı. Uçmuyormuş uçaklar bizim oraya. Bizde maaşlar... Okumaya Devam et →
"Benim oğlum öldü. Bir sene, 20 gün oldu. Hala inanamıyorum. Sabah uyanıyorum birden aklıma geliyor, sesli sesli "benim oğlum öldü" diyorum yatağa çöküyorum. Tarifsiz bir acı. 36 yaşındaydı ama benim bebeğimdi. Şimdi şehit haberlerini duyuyorum ya, içim yeniden yanıyor. Su gibi, lav ateşini ağzımın içinden doğru döküyorlar sanki. 33 diye verdi haberler ya işte aynı... Okumaya Devam et →
"Benim hem kalbimde stent var, hem de kolitim var. O yüzden bu corona virüs olaylarından asabım çok bozuk. Çok tehlikeli yani. Sonu ölüm bunun. O bakımdan da şu anda çok üzüntülüyüm. Çünkü bi şeyin ucunu tutuyorum diğer taraf boşa çıkıyor. Şöyle oldu mesela; apartman bodrumunda yeni doğum yapmış bir anne kedi vardı. Üç yavrusuyla beraber... Okumaya Devam et →
YEDİTEPE'DEN PORTRELER 