"74 yaşındayım. 45 sene bilfiil çalıştım. 1971 senesinden beri İstanbul'dayım. Ankara'da doğdum, büyüdüm, okudum. Evliyim, bir oğlum, bir de oğlumdan torunum var. Oğlum ilk evliliğimden. İki kez evlendim. Hayattan beklediklerimi aldım. Onun kendi kendime muhasebesini yapıyorum. Çalıştım. Paralar kazandım. Oğlumu okuttum, Amerika’lara yolladım. İkinci eşimin kızını gene yurtdışında okuttum. Bayağı harcamalar yaptım. O da feda... Okumaya Devam et →
“Barış imzacısı olduktan ve üniversiteyle ilişkim kesildikten sonra aslında benim bildiğim anlamda ekonomi üretme yolum kapandı. Ama bir diğer yandan da biz buna alışkın bir nesiliz. Bu yüzden bir önceki neslin, proletarya dediğimiz sınıfsal karakterini taşımıyoruz. Biz, Prekarya denilen bir kuşağın temsilcileriyiz. Dolayısıyla işsiz kalmak, bırakılmak, atılmak vs gibi durumlara antremanlıyız. Yeniden yeniden ekonomi alanları... Okumaya Devam et →
“Şu an benim için nerede olduğum hiç farketmiyor. İstanbulmuş, şuymuş, buymuş, hiç umurumda değil yani. Cehennemin dibi bile olabilir. Hatta super olur. Kendimden hiç beklenmeyecek bir şey yaptım. Demek ki beklemek lazımmış. Bunu söylerken bile ellerim titriyor. Niye yaptığımı, niçin olduğunu bilmiyorum. Hiçbir problemim yok aslına bakarsan. . Shame on me! Shame on me.. Kocamı... Okumaya Devam et →
“Şimdi moda oldu İstanbul’dan kaçıp küçük bir Ege kasabasına gitmek, Akdeniz’in bir köyüne yerleşmek falan. Biz bunu bundan 10 sene önce yaptık eşimle. Bir iki kez panik atak gibi bir şey geçirmiştim. O bende bir korku yarattı. Sokağa çıkamaz, kalabalığa giremez olmuştum. Eşim de üzerine dükkanı kapatınca hadi ver elini Ege.. Aslında ben daha çok... Okumaya Devam et →
“ İyiliğin hükmü kalmadı artık. Eskiden iyiliğin bir hükmü vardı. İnsan ilişkileri, iyilik, nezaket, minnet, vefa, kibarlık hep bunlar üzerinden yürürdü. İstanbul’da yaşamak, İstanbullu olmak demek hep bunlardı işte. Mesela, “özür dilerim”, “günaydın”, “nasılsınız?”, “teşekkür ederim”. Bunlar işte!, medeniyetin nüvesi bunlar. Şimdi hiçbiri yok! Kara kedi nerede? Ağaca çıktı, ağaç nerede? balta kesti, balta nerede?... Okumaya Devam et →
“Azerbaycan’dan üç ay oldu geleli. Azeriyim. Burada giyimde çalışıyorum. Tezgartarlık yapıyorum. Beş sene önce de gelmiştim Türkiye’ye çalışmaya. Ama o zaman çok kaldım. O zaman annem hastaydı, ev yapıyorduk onun içindi. Şimdi oğlumu İngilizce sınavlarına hazırlamak için. İngiltere’ye yollamak istiyorum onun için, dil sınavı için buradayım. Oğlum hiç sevmiyor ama burayı. Karışık geliyor ona. Bizim... Okumaya Devam et →
“İstanbul’da yaşamanın artık köyde yaşamaktan farkı kalmadı bence. Ama başka gidecek yerimiz yok. İstanbul böyleyse diğer yerler nasıldır diye düşünüyorum, sonra da kendi sorduğum sorunun cevabına ürperiyorum. Prim yapan artık cahillik, görgüsüzlük, arsızlık. Bir haftadır yaşadıklarım mesela. Hepsi aynı hafta içinde oldu. Oturduğumuz apartman sıkışık bir sokakta. Dört gündür arabamı hep park ettiğim yerde bir... Okumaya Devam et →
“ Ben sevmiyorum İstanbul’u. İlk fırsatta da uzaklaşmayı düşünüyorum zaten. Haritayı açıp bakacağım artık en uzak yer neresiyse oraya gideceğim. İstanbul falan da değil Türkiye’den komple ne kadar uzak o kadar iyi. Kafama koydum yani artık bunu. Görene sebep çok. Toplumsal olsun, ekonomik olsun, ailevi olsun, hep baskı sonuçta. Burada kim yaşıyorsa herkes bundan nasibini... Okumaya Devam et →
“ Uzun yıllar Laleli’de oturdum ama sonra bu tarafa taşındım. Eskiden nezih muhitti sonra sonra bozuldu hep oralar. Her cins insan var artık. Bana kalsa gene de taşınmazdım belki ama çocuklar öyle istedi. Bütün ahbaplarım, çevrem oradaydı. Şimdi de gerçi kızlarıma yakınım ama ikisi de çalışıyor tabii. Ama elleri hep üzerimde o ayrı. Şimdi ikisi... Okumaya Devam et →
“Aslen Malatyalıyım. Yengem, o güz amcamın kızını bana alacaklarını söylediğinde arkama bile bakmadan İstanbul’a geldim. Sene 1989, günlerden Mayıs’ın 18’i. Küçük dayımın askerden hediye getirdiği walkmani sattım İstanbul’a bilet aldım. Yaşım daha 17. Askerliği bile yapmamışım düşün. Geliş o geliş kaldık burada. 30 sene olmuş işte. Şimdi desen bana Malatya’da yaşar mısın? Yaşayamam. O net... Okumaya Devam et →
YEDİTEPE'DEN PORTRELER 