“ Kimi işte diyo “sen aptalsın, eziksin” kimi “sen meleksin, melaikesin” Hiçbiri değil insanım, düz insan. Beni kocam terk etti diye sevgi, hatır bitmiyor ki. Otuz beş yıl geçirmişiz iyi kötü. Sonra ben gözümü açtım onu gördüm. Kayınvalidemden de hiçbir kötülük görmedim. Niye bakmayayım şimdi zora düşmüş. Görmüyor. “Öyle zifir gibi karanlığın içindeyim Serpil” diyor.... Okumaya Devam et →
"Ben güzellik uzmanıyım. Büyük bi güzellik merkezinde çalışıyorum. İlk pandemi başladığında bütün randevularımız iptal oldu, herkes korktu ama şimdi işlerimiz çok açıldı. Ben bir haftadır ilk defa öğle yemeğine çıktım. Yoksa hep klinikte ayakta atıştırmaca, yemeğe bile vakit yok çünkü. Bizim merkez medikal estetik üzerine yani cerrahi müdahale yok. Doktorlarımız medikal estetik branşında uzman kişiler.... Okumaya Devam et →
"Hiçbi ortam yoktu zaten dışarıya çıkacağımız oturacağımız falan biz de evlerde toplandık daha çok. Benim hikayem de öyle başladı. Tuba diye bi arkadaşım var Yenisahra’da ayrı eve çıktı. Çok bunalmıştım evde. Aradım İşte Tuba’yı işten “sana geleyim çok kastı ortam, akşam Sinem’le Mert’i de çağırırız” diye. O da “tamam, o zaman sen de anahtar var... Okumaya Devam et →
“Ben yorgun bi kadınım, hem bedenen yorgunum hem de ruhen. 79 yaşındayım. Bi kanser ameliyatı, bi de beyin ameliyatı geçirdim. Oğlum yurtdışında. Khk’lı olduğu için Türkiye’ye gelemiyor. 4 yıldır görmedim. Bu çok zor. En büyük yorgunluğum bu. Aslında ablam ve kızımla çok yakın oturuyoruz. Tarabya’da ablamla apartmanlarımız yan yana. Kızımla da aramızda 200- 250 metre... Okumaya Devam et →
“ İki buçuk senedir ben Türkiye’de, İstanbul’da. İkona resim yapıyorum, başka resimler de yapıyorum. Athena’da, Fıransiya’da başka başka yerlerde personal sergiler yaptım. 9 tane benim sergi var Gürcistan’da. Şimdi ben burada kahvede garson. Her gun için 130 lira. 1300 tele ev kirası var benim. Benim orda iki çocuk var. 14, 12 yaş. Kiz çocik, oğlan... Okumaya Devam et →
"Bundan önce de satış sorumlusu olarak çalışıyordum. Ama orası çok daha büyük bi yerdi. Çok kalabalık oluyordu. İhracat fazlası çalışıyordu. Üç kişi çalışıyorduk. Bu virüs başladığında çok korktum hemen ayrıldım. Aslında çok acele karar verdim yani çünkü ihtiyacım vardı işe. Hemen 20 gün sonra falan burada işe başladım. Gene asgari ücret ama burada yemek yok.... Okumaya Devam et →
“ Epey eski bi arkadaş grubumuz var. Her zaman görüşemesek de başımız sıkıştığında birbirimizden yardım isteriz, akıl danışırız falan. Geçen gün o gruptan bi arkadaşım İnstagramdan mesaj attı; “ yardıma çok muhtaç bi aile için para topluyoruz. Acil yardım lazım” diye. O arkadaşım da zaman zaman böyle yardımlar yapar biliyorum. Köy okullarına kitap gönderir, kışlık... Okumaya Devam et →
“ Ben kendimi şifacı olarak tanımlıyorum. Şifacılar özellikle kadındır. Çünkü kadın doğurur, emzirir, hamur açar, yoğurt mayalar, yakı yakar, hasta bakar, dikiş diker. Yani kadın aslında dünyanın yaşanılır yer olması için uğraşır. O yüzden de şifacıdır. Ortaçağda bu kadınların büyük kısmı cadı diye yaftalanarak yakılmış. Benim yaptığım daha çok insanlara kendi güçlerinin farkına varmalarını sağlamak,... Okumaya Devam et →
"Ayrıldığımız 5 ay olmuştu. Normal zamanda olsa ben bunu çok takmazdım. Bi şekilde okul, arkadaş çevresi falan aşardım. Ama bu şekilde yani hiçbir sosyal ortam yok, okul yok, sürekli ölüm haberleri alınan ortamda olmadı. İçime kapandım ve içimde sadece o vardı. Başka hiçbir şey yoktu. Hayat bomboş yani. Aslında benden 22 yaş büyük. Yani ablam... Okumaya Devam et →
“Gaziosmanpaşa, Sarıgöl’de oturuyorum. 650 tele ev kirası veriyorum. İki göz oda. Doğalgaz falan yok. Sobayla ısınıyoruz. O zaten daha ucuza geliyo. 50 teleye bi torba kömür alıyorum üç gün yakıyorum. Önceden mahallede hep bizden insanlar vardı, yani hep Romanlar. Şimdi ama epeydir Kürtler de var. Onların adetleri, dilleri başka bizim başka. Burası başka mahallelere benzemez,... Okumaya Devam et →
YEDİTEPE'DEN PORTRELER 