TAHLİYE

"Emekli olunca tazminatımın üzerine biraz kredi çekip Tuzla’dan bi oda bi salon stüdyo daire aldım. İçine beyaz eşyasını, mobilyalarını koyup kiraya vermeye başladım. 11 ay önce hostes kiracım çıkınca bi güvenlik görevlisi tuttu. 850 liralık kirayı sadece bir ay ödedi. Sonraki 10 ay boyunca hiç kira ödemedi. Hep bi mazeret ileri sürdü. “Oğlum hasta, babam... Continue Reading →

PRENSES GİBİ YAPARIZ SİZİ

"Ben güzellik uzmanıyım. Büyük bi güzellik merkezinde çalışıyorum. İlk pandemi başladığında bütün randevularımız iptal oldu, herkes korktu ama şimdi işlerimiz çok açıldı. Ben bir haftadır ilk defa öğle yemeğine çıktım. Yoksa hep klinikte ayakta atıştırmaca, yemeğe bile vakit yok çünkü. Bizim merkez medikal estetik üzerine yani cerrahi müdahale yok. Doktorlarımız medikal estetik branşında uzman kişiler.... Continue Reading →

KAPI KOLU PRENSİ

"Hiçbi ortam yoktu zaten dışarıya çıkacağımız oturacağımız falan biz de evlerde toplandık daha çok. Benim hikayem de öyle başladı. Tuba diye bi arkadaşım var Yenisahra’da ayrı eve çıktı. Çok bunalmıştım evde. Aradım İşte Tuba’yı işten “sana geleyim çok kastı ortam, akşam Sinem’le Mert’i de çağırırız” diye. O da “tamam, o zaman sen de anahtar var... Continue Reading →

DELİ FİŞEK

"Benim iki yaş küçüğümdü ama görsen onu abi zannedersin. Masaya oturuşu, kalkışı, tavırları falan böyle acayip karizması yüksekti. Beni falan beğenmezdi yani. Mühendis olmak falan karşılığı yoktu onun lügatında. Alemci, deli fişek, dediğim dedik bi adamdı. Ben son bakım evinde midesinde tüp, böyle erimiş gitmiş halini görünce inanamıyordum. Yatağa, Serdar’a benzer birini koymuşlar sanki. Yani... Continue Reading →

YÜZLEŞME

“ 62 yaşındayım. Bir oğlum var. Eşim 9 yıl önce vefat etti. Corona, halı altına süpürdüğüm ne varsa hepsiyle yüzleştirdi beni. Ben faal bi kadındım. Bu işte virüse kadar evde durmazdım. O yüzden düşünmeye de fırsat bulamıyormuşum demek. Ya da kaçıyormuşum belki de. Benim mesela eşim oğluma küs öldü. Bunu ben öyle bastırmış öyle kafamın... Continue Reading →

26. KATTAKİ RAPUNZEL

“En büyük hayalim İstanbul’da tek başıma üniversite okumaktı. İzmir’de çok iyi bir lisede okudum. Karşıyaka’da oturuyorduk. Son senem, yani geçen sene corono yüzünden çöp oldu. Ne mezuniyet töreni yapabildik ne balo. İlk defa bize denk geldi. Okul tarihinde yok böyle bi şey düşünün. Zaten üniversiteye giriş stresi de vardı üzerimizde. Bütün arkadaşlarından, okulundan falan ayrılıyorsun... Continue Reading →

WordPress.com.

Yukarı ↑