BABALIK

“Biz boşandık babası oğlanı hafta sonları alıyor güya çocuğu metro merdivenlerini yürüyerek çıkartıyormuş. Bazısı çok dik ve uzun. Oğlum yaşına göre şişman bir çocuk. Zayıflayacakmış güya. Her babasıyla çıkışta bu problem. Çocuk ağlıyor bu zorluyor. Ya da arabada tuhaf tuhaf hareketler el freni çekmeler, gaz fren gaz fren. Çocuğu herhangi bir şey yapmaya zorlamalar. “Sen erkek adamsın, erkek adam korkar mı?” Göndermiyorum mesela bu sefer başka problem. Hem oğlum babasını özlüyor hem de o bana “çocuğumu göstermiyorsun” diyor. “Poligona götüreceğim ateş etmeyi öğreteceğim” diyormuş, “ama annene söyleme” Oğlan da ağzından kaçırdı, “babam bana silah kullanmayı öğretecek” diyor. Babalık böyle mi olur? Şefkat yok, sohbet yok, ilgi yok. Sanki çocuk surviora katılacak. Hep bu tip atraksiyonlu şeyler. Benim çocuğumun bunlara ilgisi yok halbuki sırf çocuğum babasıyla vakit geçirmek için kendini bunlara zorluyor. Her seferinde de ağlayarak dönüyor eve. Çıkmamış mesela yürüyerek metro merdivenlerini , bu da “yemek yok bugün o zaman sana” demiş. Oğlum da ağlamış, bu sefer de “kız mısın sen?, sulu göz müsün sen?” Çocuğun psikolojisi alt üst oluyor her seferinde. Bu çocuk daha dokuz yaşında tabii ağlayacak, tutturacak, mızıklayacak. Sen babasın büyüksün idare edeceksin. Biz de tam tersi oğlum babasını idare ediyor. En sonunda oğlum o kadar acıkmış ki “tamam önümüzdeki hafta yürüyerek çıkacağım o haftanın yemeğini bugün yiyelim” demiş. Dün eve gelince de “anne ben haftaya babamı görmek istemiyorum bir şey uyduralım” diyor. Böyle böyle soğutacak kendinden” Yeditepe’den Portreler/ İstanbul/ 2024

#yeditepedenportreler #sokaktanhikayeler #karşılaşmalar #histanbul