ŞANSSIZ BİR YUVA ADAMI“ Burçlara falan inanmayanı gezegen çarpsın. Valla bak, işim olmaz ben kilot matiğim derdim, altmış yaşında anadan üryan kaldım. Öyledir erkeklerin çoğu otomatik kilotta, kadınlar da otomatik pilottadır. Evim, kocam, çocuğum. Sıkıntı yok ben çözerim, o başka mesele. Ticari zekam var, elimden her iş gelir, ağzım laf yapar. Yeter de artar. Üçüncü... Okumaya Devam et →

İKİ KÜP ALTIN“Ben bir küp altınım olsun istiyordum Allah bana iki küp altın nasip etti. İkiz kızlarım oldu. Biz dört erkek kardeşiz. Babam her içip dertlendiğinde “bir küp altınım olsaydı” derdi. Ben de her şeyimiz var niye illa altın istiyor diye düşünürdüm çocukken. Kız evlada hasretmiş meğer. Bizim şimdi iki küp altınımız oldu. Sekiz sene... Okumaya Devam et →

HEPSİNİ SİLDİM“ Ben ablama tapardım. Ablam bir yana dünyanın geri kalanı bir yanaydı benim için. Aramızda sekiz yaş var. Ben hep onun eteğinde büyüdüm. O yüzden bana yaptığını unutamıyorum. “Bana bunu ablam nasıl yaptı” hep kafamda bu soru var. Elden gelene üzülmezsin zaten. Sinirlerin falan bozulur da içine dert olup işlemez. Ablam iyi bir evlilik... Okumaya Devam et →

“ Her şey o kadar hızlı gelişti ki hala olan biteni sindirebilmiş değilim. Kız kardeşimi üç ay önce kaybettim. O zaten büyük bir kayıp ama onunla birlikte iyiliğe olan inancımı da kaybettim. Yeliz’in hastalığı çok çabuk ilerledi. Önce bağırsakta başladı ama sonra başka yerlere de sıçradı. On bir ayda her şey olup bitti. Bu süre... Okumaya Devam et →

“O zamanlar ikimiz de öğrenciyiz. Ben Beşiktaş’ta bir apartmanın kapıcı dairesini üç arkadaşımla paylaşıyorum. Geceleri diğer arkadaşlarımız da geliyor, bazen ders bazen gevezelik yapıyoruz. Klasik öğrenci evi işte. O da geliyor… Benim için en önemli kısmı bu. Aynı sınıftayız ama o Çemberlitaş Kız Öğrenci Yurdu’nda kalıyor. Deli gibi aşığım. Benden hoşlandığına ikna olamadığım için açılamıyorum... Okumaya Devam et →

ANILAR VE TIRNAKLAR“Pedikür 600, manikür 500 lira diyor kuaför. “Ben sadece tırnak kestireceğim” diyorum, “öyle bir hizmetimiz yok” diyor. Acımasa kalsın, kesilmesin ama ayakkabı giyemiyorum artık. Hanım hayatta olsa bir çaresini bulurdu. On sekiz yaşındaydı evlendiğimizde, ben de yirmi üç. Bir gün birbirimizi kırmadık. Altı sene oldu kaybedeli. Zor, çok zor. Anılarıyla yaşıyorum.. Ben bu... Okumaya Devam et →

“ Ben ikinci çocuğum. Ablam hastanede ve iki kilo doğmuş. Annem ufak tefek bir kadın olmasına rağmen çok kolay çok çabuk bir doğum olmuş. İki sene sonra bana hamile kalmış. Çok zor bir hamilelikmiş. Doğru dürüst uyuyamadan geçirmiş dokuz ayı. Ne zaman dalacak olsa kocaman, simsiyah, korkunç bir yaratık beliriyormuş baş ucunda. Hep aynı şekilde... Okumaya Devam et →

“Hatay depremi beni çok etkiledi. Hiçbir şey konuşmadan, yemeden, içmeden enkaz görüntülerine, yıkılan binalara, yarılmış yollara bakıyordum. Ekran resimlerini büyütüp saatlerce inceliyordum. Büyük bir ruhsal çöküntü içindeydim. O şehirlerde tanıdığım kimse olmamasına rağmen o enkazları en küçük santimetrekaresine kadar incelemekten kendimi alamıyordum. Bu ortak felaket duygusundan daha farklı bir şeydi. Kendi yaşadığım bir şey gibi.... Okumaya Devam et →

“Sürekli kafamda bunu kuruyorum, böyle kuş uçmaz kervan geçmez bir yerde bir evim olsun….. Çocuğumu da alıp oraya gideyim. Öyle istiyorum çünkü toplum dışlıyor. Dulsanız zaten dışlanıyorsunuz bir de çocuğunuz engelliyse iki kere dışlanıyorsunuz. Herkes sanki size lanetliymişsiniz gibi davranıyor. Evinizde bile çok zor. Çünkü benim çocuğum sinir krizleri yaşadığı zaman kırıyor, vuruyor, çığlık atıyor.... Okumaya Devam et →