BU YAZ

“Ben altı aylıkken babam trafik kazasında ölmüş. “Baba” nedir bilmiyordum ama hep arıyordum. Özellikle ilkokulda. Böyle bakardım sokakta şu benim babam olsa, onun oğlu olsam ikimizi benzetirler miydi diye. İlkokul dörde kadar böyleydi. Sonra Timur abi geldi. Annemle ben lise ikiye başlayana kadar beraber oldular. Beşiktaş’taki o evde çok mutlu bir aile olduk. Basketbol antrenmanlarına götürür, hafta sonu sahaflarda eksik Red Kit sayılarını ararız, maç seyrederiz falan. Süper bir adamdı. Esprili, sabırlı, şefkatli. Annemle ben lise ikiye geçtiğim yaz ayrıldılar. O zaman bayağı dip oldum. Annem ayrıldı. Sebebini hala tam bilmiyorum ama ihanet olduğunu tahmin ediyorum. Anneme acayip bir kin beslemeye başladım. Ne söylese tersini yapıyordum. Bir dönem öyle gitti. İki senede ancak topladım. Timur abi benden ayrılmış, beni terk etmiş gibi geldi. Sorumlusu da annemdi. Şimdi tabii aradan altı sene geçti, o dönem çoktan kapandı. Annemle yaşamıyorum artık. Şimdi annemin evlenmeyi düşündüğü bir erkek arkadaşı var. Yaz başında tanıştırdı. O tanıştırma bende acayip bir hayal kırıklığı yarattı. Koca adamım ama demek içten içe gene Timur abi gibi bir baba, belki de onu hayal etmişim. Adamın Timur’la alakası yok. Acayip bir hüzün duygusu yarattı bu bende. Şimdi bana babam sanki yeni, bu yaz ölmüş gibi geliyor” Yeditepe’den Portreler/ İstanbul/ 2024