“ Bir ara bacaklarıma sarılıp “Allah bin kere belamı versin ki sadece öpüştük” diye söylenip ağlamaya başladı. O zaman bir şeyler kafamda şekillenmeye başladı. Güya avukat ama hiç yapmadı sadece dın dın, zın zın müzik. Grup kurmuşlar ama ortada bir şey yok. İyiliğine iyi ama çocuk gibi. Başına vasi atansa atanır o derece. Necmi bunu küçük tuvalete sokup elini yüzünü yıkadı ama derli toplu bir şey anlatamıyor. Düzenli bir şekilde kendine bela okuyor. Üç bela kendine iki özür bize. O sırada Mina nihayet aradı. Zaten hiç uyumamış ama Can devamlı arıyor diye sesize almış. Bu stüdyoya gidiyorum diye çıkmış. Cihangir’de bir arkadaşının evinde çalışıyorlar. Ama sonra bara gidiyorlar, içiyorlar, sonra bu gene aynı çevreden kızın biriyle yakınlaşıp öpüşüyor. Ortamdan biri de bunları videoya alıp “ bazı yakınlaşmalar oldu” diye alevli story atıyor. Mina da görüyor, zaten görsün diye atıyor atan.Kızım da eşyalarını kapının önüne koyup bunu eve almıyor. “Tamam da” dedim “şimdi ne olacak sana getirelim de biz biraz yatıp uyuyalım, korkmuş özür de diliyor habire.” “Yok” diyor kızım “eve giremez” İnadı da inattır. Bugün bir hafta oldu işte Can hala bizde. “Mina gelip beni alana kadar buradayım” diyor. Biz de Mina’ya yalvarıyoruz “kızım biraz al gene boşayacaksan boşa ama biraz nefes alalım”. Başımıza kaldı. Mutfakta oturup bira içip ağlıyor bir haftadır.” Yeditepe’den Portreler/ İstanbul/ 2024
YEDİTEPE'DEN PORTRELER 
Yorum bırakın