“ Bir hafta önce gece saat dört sularında kapımız çalındı. Eşim duymadı ben hayal meyal duydum. Kalbim çarparak kapıya gittim. Eşimi uyandırmadım çünkü kalbinde stent var. Oğlum İngiltere’de yaşıyor aklıma onunla ilgili bir şey olabileceği geldi. Kalbim ağzımda “kim o?” dedim. Kapının önünde biri bir şeyler söylüyor ama anlaşılmıyor. Gözden baktım biri yerde yatıyor, sadece ayaklarını görebiliyorum. Kim olduğu belli değil. Bu sefer “polisi arıyorum şimdi” diye bağırdım, o zaman eşim uyandı o da geldi. “Ne oldu?” diye soruyor beti benzi atmış. Dedim “kapıda biri var” Bir şeyler söylüyor ama ses boğulup gidiyor. Eşim mutfaktan ekmek bıçağını alıp kapıyı açtı. Bir baktık ki damadımız Can kapıda salya sümük, çocuk gibi yere yatmış paspasa sarılmış hıçkırıyor. Tamam dedim Mina’ya bir şey oldu. Kaza geçirdi, elektrik çarptı, balkondan düştü falan. Aklımdan öldü diye geçiyorum ama soramıyorum. Ayakkabılığın önündeki pufa çöktüm. Eşim de kapının eşiğine oturdu ayakta duracak halimiz yok. Ne oldu diye soruyoruz, “Mina” diyor ağlıyor. Yüzü gözü şişmiş ağlamaktan, sarhoş dili dolaşıyor, abuk sabuk bir şeyler anlatmaya çalışıyor. O seslere karşı komşumuz Belgin hanım çıktı, durumu anlar anlamaz “Mina’yı arayın hemen” dedi bana. O kargaşada aklıma gelmemiş. Aradım hemen defalarca çaldı açan yok, bi daha bi daha. Bu arada eşim delirecek gibi oldu Can’ı “ne oldu ulan doğru dürüst söylesene ne oldu?” diye sarsmaya başladı ….” Yeditepe’den Portreler/ İstanbul/ 2024
(Devamı Yarın)
YEDİTEPE'DEN PORTRELER 
Yorum bırakın