“ Ben ablama tapardım. Ablam bir yana dünyanın geri kalanı bir yanaydı benim için. Aramızda sekiz yaş var. Ben hep onun eteğinde büyüdüm. O yüzden bana yaptığını unutamıyorum. “Bana bunu ablam nasıl yaptı” hep kafamda bu soru var. Elden gelene üzülmezsin zaten. Sinirlerin falan bozulur da içine dert olup işlemez. Ablam iyi bir evlilik yaptı, üç kızı oldu. Evi var. Kızlarının üçü de meslek sahibi oldu. Durumu benimkinin yanında çok çok iyi. Ben iki evlilik yaptım. İkisi de yürümedi. İki kocadan üç çocuk, ikisi oğlan. İki oğlum da bir baltaya sap olamadı. Koca adamlar hala benim başımdalar. Hep “anne para, anne para”. Bir tek kızımdan yüzüm güldü. Evlendi, çoluğa çocuğa karıştı. Çok şükür düzeni iyi. Ben hep çalışıyorum. Şimdi bir lokantada yemek, bulaşık işlerine bakıyorum. Sigorta falan hiçbir şey yok. Ben de babamdan maaş bağlattım. Babam hademe olarak çalışıp emekli olmuştu. Ablam işte burada bana yapacağını yaptı. Kocası ölünce o da başvurdu. Şimdi babamın maaşı ikiye bölünüyor. Benim elime yarısı geçiyor. On bin lira gibi. Onun buna ihtiyacı yoktu. Kira geliri var, evi var, çocuklarının durumu iyi. “ Abla niye benim ocakta kaynayan çorbama göz diktin, her şeyin vardı” dedim. “Devlet veriyor sen mi veriyorsun da hesap soruyorsun” dedi bana. Orada ben ipleri kopardım ailemle. İki abim de onun tarafını tuttu. “Aklını başına alıp da doğru düzgün adamlarla evlenseydin, çocukların da böyle ortalığa düşmezdi, Nermin’in suçu ne?” dediler. Benim ablam benim durumumda olsaydı, evi barkı olmasaydı ben o babamdan kalan maaşın kuruşunu istemezdim. Şimdi hepsini sildim. Gaziosmanpaşa’da aynı mahallede oturuyorduk, ben çıktım evden. Yüzlerini bile görmek istemiyorum artık. Dolapdere’de on iki bin liraya kimsenin yüzüne bakmayacağı bir daire tuttum. Onlara da dedim “bundan sonra ölüme bile gelmeyin.” Ben zaten başımda bu oğlanlarla çok yaşamam…. Gelmesinler istemiyorum.. “ Yeditepeden Portreler/ İstanbul/ 2024
YEDİTEPE'DEN PORTRELER 
Yorum bırakın