OLMADIĞIM BİRİ

“ Hiçbir şeyi kendimi özlediğim kadar özlemiyorum. Altı, yedi sene önceki halimi özlüyorum, o neşeli halimi. Ben evlenecek, anne olacak insan değilmişim. Çocuklarımı seviyorum ayrı ama bir imkan olsa geriye gitsem sakın evlenme, evlensen bile sakın ha çocuk yapma derdim. Benlik değilmiş. Bedensel yorgunluk değil başka bir şey. Tam ifade de edemiyorum bunu.” Madem öyleydi niye iki sene içinde ikinciyi yaptın?” diyor annem. Herkes her şeyi ölçüp biçip mi yapıyor? Kendimi inandırmak istedim belki. Belki iki tane çocuğum olursa kaçacak yerim kalmaz, kabullenirim diye düşündüm. Bilmiyorum, cevabım yok. Hep tek başıma olmak istiyorum. Sadece ben olmak istiyorum. Eş, anne, gelin, evlat, ev kadını, kardeş şu bu… Herkesin talebi başka…. “Anne anne” günde bin kere bunu duymak istemiyorum, “akşama ne yaptın?” duymak istemiyorum, ya da mecburen bir düğüne gitmek, misafir ağırlamak, bayram gezmesi yapmak, güler yüzlü olmak, iyi ev kadını olmak istemiyorum. Hiçbir şey yapmak istemiyorum. Boğulacak gibi hissediyorum bazen. Çocuklar, eşim uyuyunca, böyle o evin içindeki sessizlik, sakinlik var ya o zaman yaşadığımı hissediyorum. Tavanı seyrediyorum, bana o bile daha iyi geliyor. Şimdi mesela önümüz bayram ya o benim için kabus. Bir sürü beklentiye cevap vermek zorundasın. Herkes benden olmadığım birinin yapabilecekleri istiyor. Hayatta hiç yerim kalmamış gibi hissediyorum. Bana ait bir köşe yok. Ne içimde ne dışımda. Annemle abim psikolojik destek almam gerektiğini söylüyorlar. Psikolog bana ne yapacak başka biri olmayı kabullenmemi mi öğretecek. Ben şimdi başka yol buldum herkese anlatıyorum, “nasılsın?” diyen herkese “iyi değilim” diyorum. “Bunalıyorum, eski kendimi özlüyorum” falan anlatıyorum böyle. Onu da ayıplıyorlar. Aaa ne ayıp herkese hayatını anlatıyorsun, insanlar evde bir derdin var sanacak, bir torba laf… Eşim de anlamıyor “sen ne istiyorsun?” diyor bana. Ben kimsenin verebileceği bir şeyi istemiyorum” Yedi Tepe’den Portreler/ İstanbul/ 2024