SEVGİLİM DEDİĞİM

“Ben öyle geyik olsun diye vatzap grubuna ‘bu gece kocamla film izlemek istiyorum kızlar koca önerilerinizi alayım plizzzz’ diye yazdım. Yani hani herkes film önerisi istiyo ya, oradan ben de filmi kocayla değiştirdim. Okey kötü espri ama sonucu bu olmamalıydı. Gülen suratlar falan havada çarpıştı. Geyik olsun, gülelim falan niyet o. Gruptan bizim ilişkimizi bozmak isteyen birisi sikrinşat yapıp Emrah’a atıyo ve olay patlıyor. Bi de fik fikliyor benle ilgili. Emrah da otelde vardiyada o gece, öyle böyle yerine bi başkasını bulup basıp gelirken bi de trafik cezası yiyor. Alkol de var tabii. Aslında gözden baktım “açmayayım” dedim ama apartmanı yıkar biliyorum. Açmamla ne olduğunu anlamadan oldu. Durmadı yani beni dağıtana kadar. Ağır darp yaptı. Ondan önce de bi kıskançlık mevzusu olmuş üstü örtülmüştü bi şekil. Fotoğraf çekinmiştik arkadaşlarla çalıştığım kafede. Yani dediği insan da aslında benim abim gibi bi şey. Elini omzuma atmış. “Memeni avuçlatmışın adama, internette koca mı arıyorsun sen? beni katil mi yapacaksın sen?” bunları bağırıyor bana vururken. Bi iki seferle hırsını alamadı. En sonunda portmantoya fırlattı, kendi kafamın sesinden korktum. Ayna kırılsaydı ölmüştüm herhalde. Gittiğinde öyle baygın gibiydim. Zar zor en yakın kız arkadaşımı aradım, abisiyle geldiler. Onlar toparladı biraz. Burnum kanıyor, elmacık kemiğime kan oturmuş, sağ gözüm kapanmış. Ayağa zor kalktım. Bi gördüm aynada kendimi ağlamaya başladım. O gece gitmedim hasteneye falan. Buzdu, patatesti, sonra sakinleştirici aldım yattım. Herkese trafik kazası dedik. Mevzu öyle bitti ama psikolojim bozuldu. Yani üzerinden bi aya yakın geçti böyle üzerimde acayip bi üzüntü hissi. Hala daha tek başıma sokağa çıkmak istemiyorum. Hep kalbim çarpıyor, uykularım çok rezil. 20 yaş yaşlanmış hissediyorum kendimi. İnsan sevdiğine böyle bi geyik meseleden bunları yapamaz. Böcek miyim ben? Çok ezdi beni bu psikolojik olarak. Şimdi boşa geçmiş hayatım gibi. Bu olay olduğunda annemler köydeydi, ben tek kalıyordum evde. Şimdi Ekim sonu Kasım başı gibi gelecekler ama ben her gün arıyorum “ dönün artık” diye. Önceden daha çok orada kalsınlar isterdim. Ama şimdi ailemin sıcaklığına ihtiyacım var. Bi de psikolojik olarak da çok güçsüz hissediyorum kendimi. Her yerden engelledim, adını bile duymak istemiyorum. Daha 27 yaşındayım ama bilmiyorum…. Kaldıramıyorum yani.. Sevgilim dediğim, güvendiğim birinin beni kendi evimde böyle öldüresiye dövmesini hazmedemiyorum.” İstanbul/2020

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

WordPress.com.

Yukarı ↑